Mijn camera is mijn beste vriend. Hij luistert naar mij zoals niemand anders dat kan. Ik voel me volledig veilig voor mijn camera, ook al ben ik naakt en een hoopje ellende. Mijn camera is mijn troost. Ik mag en kan huilen voor en met mijn camera, ik mag boos zijn en woede voelen, angstig zijn en me volledig kwetsbaar opstellen.

Die gevoelens wil ik ook met de wereld kunnen delen en dat doe ik via donkere, monochrome en klassieke zelfportretten. Zonder mijn camera sta ik los van de wereld, voel ik me niet thuis op aarde, voel ik me nergens thuis. Wanneer ik de beelden deel met mijn omgeving en de rest van de wereld, heb ik het gevoel in contact te staan en voel ik me minder eenzaam.

www.laurahospes.com